به فرش آبروی خویش یک گوهر فراغت کن

نه ای گردن که همچون شعله باید سر کشت بودن

تو با خود جبهه ای آورده ای ساز عبادت کن

به رنگ موج تا کی پیش پای یکدگر خوردن

تماشا وحشت آهنگست ای آیینه تدبیری

به پیچ و تاب جوهر چاره پردازیی حیرت کن

ز دستت هر چه آید مفت قدرتهای موهومی