ز دستت هر چه آید مفت قدرتهای موهومی

به فرش آبروی خویش یک گوهر فراغت کن

تماشا وحشت آهنگست ای آیینه تدبیری

به پیچ و تاب جوهر چاره پردازیی حیرت کن

دماغ جهد صرف قدردانیهای فرصت کن

درین محفل سپندی نیست شوری برنینگیزد

تو هم ای بیخبر با خود دلی داری قیامت کن