تهی شو از خیال و طاق نسیانی عمارت کن

گذشتن از جهان پوچ دارد ننگ استغنا

همینت گر بود معراج همت ترک همت کن

ز مینا خانه گردون اگر نتوان برون جستن

کس از باغ طمع بیدل ندارد حاصل عزت

چو شبنم زین چمن با سیر چشمیها قناعت کن