بنشین بیدل از حیا پس زانوی خامشی

سرت از آرزو تهی ، چه شود پا درازکن

ز فسردن چو بگذری سوی آیینه پری

دل سنگین گداز و کارگه شیشه ساز کن

نفسی چند حرص را ز طلب بی نیاز کن