ز فسردن چو بگذری سوی آیینه پری

همه خاکست آب هم به تیمم نمازکن

نکند رشته کوتهی ، اگر از عقده وارهی

سرت از آرزو تهی ، چه شود پا درازکن

دل سنگین گداز و کارگه شیشه ساز کن

بنشین بیدل از حیا پس زانوی خامشی

نفسی چند حرص را ز طلب بی نیاز کن