همه خاکست آب هم به تیمم نمازکن

به ادای تکلمی ، به فسون تبسمی

شکری را قوام ده ، نمکی راگدازکن

عطش حرص یکقلم زجهان برده رنگ نم

نکند رشته کوتهی ، اگر از عقده وارهی

سرت از آرزو تهی ، چه شود پا درازکن

ز فسردن چو بگذری سوی آیینه پری