شکری را قوام ده ، نمکی راگدازکن

چو غبار شکسته در سر راهت نشسته ام

قدمی برزمین گذار و مرا سرفرازکن

به ادای تکلمی ، به فسون تبسمی

عطش حرص یکقلم زجهان برده رنگ نم

همه خاکست آب هم به تیمم نمازکن

نکند رشته کوتهی ، اگر از عقده وارهی