عطش حرص یکقلم زجهان برده رنگ نم

قدمی برزمین گذار و مرا سرفرازکن

به ادای تکلمی ، به فسون تبسمی

شکری را قوام ده ، نمکی راگدازکن

همه خاکست آب هم به تیمم نمازکن

نکند رشته کوتهی ، اگر از عقده وارهی

سرت از آرزو تهی ، چه شود پا درازکن