گو صد هزار سال خروج و دخول کن

خلقی فتاده درگو غفلت زکسب علم

چندی تو نیز سیر چراغان غول کن

سعی نفس به خلوت دل ره نمی برد

فکر رسا مقید اغلاق لفظ چند

چندانکه کم شودگرهت رشته طول کن

ای خط مستقیم ادبگاه راستی