چندانکه کم شودگرهت رشته طول کن

سعی نفس به خلوت دل ره نمی برد

گو صد هزار سال خروج و دخول کن

فکر رسا مقید اغلاق لفظ چند

ای خط مستقیم ادبگاه راستی

فطرت نخواهدت که ز مسطر عدول کن

تا هرکس از تو در خور فطرت اثر برد