طربگاه جهان رنگ استعداد می خواهد

ترشح مایه ای ناز دلی را محو احسان کن

تبسم می کند آیینه برگیر و نمکدان کن

در اینجا هر قدر آغوش گردی گل به دامان کن

شکست خودسری تسخیر صد حرص و هوس دارد

جهانی گبر از یک کشتن آتش مسلمان کن