در اینجا هر قدر آغوش گردی گل به دامان کن

ترشح مایه ای ناز دلی را محو احسان کن

تبسم می کند آیینه برگیر و نمکدان کن

طربگاه جهان رنگ استعداد می خواهد

شکست خودسری تسخیر صد حرص و هوس دارد

جهانی گبر از یک کشتن آتش مسلمان کن

بهار جلوه ای گر اندکی از خود برون آیی