بهار جلوه ای گر اندکی از خود برون آیی

در اینجا هر قدر آغوش گردی گل به دامان کن

شکست خودسری تسخیر صد حرص و هوس دارد

جهانی گبر از یک کشتن آتش مسلمان کن

چو تخم از ربشه بیرون دادنی تحریک مژگان کن

به گوشم از شبستان عدم آواز می آید

که چون طاووس اگر از بیضه وارستی چراغان کن