چو تخم از ربشه بیرون دادنی تحریک مژگان کن

شکست خودسری تسخیر صد حرص و هوس دارد

جهانی گبر از یک کشتن آتش مسلمان کن

بهار جلوه ای گر اندکی از خود برون آیی

به گوشم از شبستان عدم آواز می آید

که چون طاووس اگر از بیضه وارستی چراغان کن

نگاه یار هر مژگان زدن درس رمی دارد