به گوشم از شبستان عدم آواز می آید

جهانی گبر از یک کشتن آتش مسلمان کن

بهار جلوه ای گر اندکی از خود برون آیی

چو تخم از ربشه بیرون دادنی تحریک مژگان کن

که چون طاووس اگر از بیضه وارستی چراغان کن

نگاه یار هر مژگان زدن درس رمی دارد

تو هم ای بیخبر از خود رو و گرد غزالان کن