غبارت چون سحر در بال عنقا آشیان دارد

دویی تا محو گردد خانه آیینه ویران کن

درین گلشن که بال افشانی رنگست بنیادش

توهم آشیانی در نوای عندلیبان کن

به ذوق امتحان رنگی اگر داری پر افشان کن

به شور ما و من تا چند جوشد شوخی موجت

دمی در جیب خاموشی نفس دزیده توفان کن