در جوهر این آینه چاکی ست ، رفوکن

شایسته تسلیم یقین سجده کس نیست

ای ننگ عبادت عرقی چند وضوکن

تا چشم هوس هرزه نخندد مژه بربند

منظور وفا گر بود امداد ضعیفان

با سبزه خطابی که کنی از لب جو کن

صد طبله عطار شکسته ست در این دشت