صد طبله عطار شکسته ست در این دشت

در جوهر این آینه چاکی ست ، رفوکن

منظور وفا گر بود امداد ضعیفان

با سبزه خطابی که کنی از لب جو کن

هر خاک که بینی نم آبی زن وبوکن

تحقیق خیالات مقابل نپسندد

تمثال پرستی سر آیینه فرو کن