زین ورطه نرسته ست کسی بی سر تسلیم

تمثال پرستی سر آیینه فرو کن

برچینی دل غیر شکستن چه توان کرد

ابریشم این ساز نوا باخته مو کن

زان پیش که کشتی شکند فکر کدو کن

از قطره گمگشته همان بحر سراغ ست

هرگاه که یادم کنی اندیشه اوکن