ز رنگ آمیزی دنیا چه بیند عقل جز عبرت

قیاس ثابت و سیار پوچ از فلس ماهی کن

تو گوهر در گره بستی و از توفان غم رستی

فلک گو کشتی جمعیت امکان تباهی کن

به خویش آورده رویی سیر گلزار الا هی کن

تقدس پایه قدرت به این پستی نمی خواهد

همه گر آسمان گردی ز همت عذر خواهی کن