به خویش آورده رویی سیر گلزار الا هی کن

تو گوهر در گره بستی و از توفان غم رستی

فلک گو کشتی جمعیت امکان تباهی کن

ز رنگ آمیزی دنیا چه بیند عقل جز عبرت

تقدس پایه قدرت به این پستی نمی خواهد

همه گر آسمان گردی ز همت عذر خواهی کن

ز طبل و کرونای سلطنت آواز می آید