چون سحر از یکدگر پاشیدن است اجزای من

در جنون جوش سویدا تنگ دارد جای من

چشم آهو سایه افکنده ست بر صحرای من

از هوا پروردگان نوبهار وحشتم

ناتوانیهای موجم کم نمی باید گرفت

رو به ناخن می کند بحر از تپیدنهای من

یکسر مویم تهی ازگریه نتوان یافتن