ناتوانیهای موجم کم نمی باید گرفت

چشم آهو سایه افکنده ست بر صحرای من

از هوا پروردگان نوبهار وحشتم

چون سحر از یکدگر پاشیدن است اجزای من

رو به ناخن می کند بحر از تپیدنهای من

یکسر مویم تهی ازگریه نتوان یافتن

چشمی و اشکی است همچون شمع سر تا پای من