گاه اشک یاس وگاهی ناله عریان می شود

رو به ناخن می کند بحر از تپیدنهای من

یکسر مویم تهی ازگریه نتوان یافتن

چشمی و اشکی است همچون شمع سر تا پای من

خلعت دل در چه کوتاهی ست بر بالای من

شبنم وحشت کمین الفت پرست رنگ نیست

چشمکی دارد پری درکسوت مینای من