شد هواگیر از فشار این مکانها جای من

سایه در دشتی که صد محمل تمنا می کشد

می روم از خویش و امیدی ندارم وای من

سیر دیر و کعبه جز آوارگیهایم نخواست

بی رخت آیینه نشو و نماگم کرد و سوخت

چون نگه در پرده شب ، روز ناپیدای من

سرکشیدنهای اشکم ، غافل از عجزم مباش