سرکشیدنهای اشکم ، غافل از عجزم مباش

شد هواگیر از فشار این مکانها جای من

بی رخت آیینه نشو و نماگم کرد و سوخت

چون نگه در پرده شب ، روز ناپیدای من

آستان سجده می آراید استغنای من

غوطه درآتش زدم چون شمع و داغی یافتم

این گهر بوده ست بیدل حاصل درباب من