آستان سجده می آراید استغنای من

بی رخت آیینه نشو و نماگم کرد و سوخت

چون نگه در پرده شب ، روز ناپیدای من

سرکشیدنهای اشکم ، غافل از عجزم مباش

غوطه درآتش زدم چون شمع و داغی یافتم

این گهر بوده ست بیدل حاصل درباب من