فریاد که بر چهره ما داغ تری ماند

پای است دراین انجمنم توام دامن

طاقت اثر حوصله گم کرد درین باغ

حیرت گلی آورد که گفتم کم دامن

چون شمع نچیدیم به مژگان نم دامن

بیدل به فشار دل تنگم چه توان کرد

صحرا شدم اما نشدم محرم دامن