به هرکجا رد . . . . . . . دشت نا آشنا به دامن

نشاند عجزم بر آستانی که محوم از جیب تا به دامن

اگر بخوانند سر به جیبم و گر برانند پا به دامن

کجاست موقع شناس راحت که کم کشد زحمت تردد

قماش ناموس وضع خویش است در هوس خانه تعین

که دست و پای جنون و دانش همین ز جیب است تا به دامن

غبار ناگشته نیست ممکن زتهمت ما و من رهایی