قماش ناموس وضع خویش است در هوس خانه تعین

اگر بخوانند سر به جیبم و گر برانند پا به دامن

کجاست موقع شناس راحت که کم کشد زحمت تردد

به هرکجا رد . . . . . . . دشت نا آشنا به دامن

که دست و پای جنون و دانش همین ز جیب است تا به دامن

غبار ناگشته نیست ممکن زتهمت ما و من رهایی

به حسرت سرمه می خروشد هزارکوه صدا به دامن