که گردد خامشی صور قیامت در جواب من

به هر مویم گداز دل رگ ابری دگر دارد

چو مژگان سیلها خفته ست در موج سراب من

ز علم حسرت دیدار بختی در نظر دارم

چو آن گوهر که بعد از گم شدن جویند در خاکش

پریشان گشت اجزای جهان در انتخاب من

به خود تا می گشایم چشم از شرم آب می گردم