چو آن گوهر که بعد از گم شدن جویند در خاکش

چو مژگان سیلها خفته ست در موج سراب من

ز علم حسرت دیدار بختی در نظر دارم

که گردد خامشی صور قیامت در جواب من

پریشان گشت اجزای جهان در انتخاب من

به خود تا می گشایم چشم از شرم آب می گردم

تنکرویی ست پر بیگانه وضع حباب من