زمینگیر ندامت ماند کوششهای پست من

حریف بیخودیها کیست کز چشم جنون پیما

خمستان در سر و پیمانه در دست است مست من

رفیقان چون نگه رفتند و من چون اشک درخاکم

ز برق آه دارم ناوکی درکیش نومیدی

حذر از جرات ای ظالم که پر صاف ست شست من

به این سستی که می بینم ز بخت نارسا بیدل