ز برق آه دارم ناوکی درکیش نومیدی

خمستان در سر و پیمانه در دست است مست من

رفیقان چون نگه رفتند و من چون اشک درخاکم

زمینگیر ندامت ماند کوششهای پست من

حذر از جرات ای ظالم که پر صاف ست شست من

به این سستی که می بینم ز بخت نارسا بیدل

کشد نقاش مشکل هم به دامان تو دست من