بر نفس تا چند باید چیدنم خشت ثبات

روزگاری شدکه یادم رفته است از یاد من

دود شمعم فطرت آشوب دماغ کس مباد

خواب پر دور اوفتاد از سایه شمشاد من

کاه دیوار عدم صرفست در بنیاد من

آه نگذشتم ز نیرنگ تعلق زار جسم

شدگره درکوچه نی ناله آزاد من