روزگاری شدکه یادم رفته است از یاد من

قلقل مینای دل یارب صفیر یادکیست

رنگهای رفته بر می گردد از فریاد من

از مقیمان تغافلخانه ناز توام

دود شمعم فطرت آشوب دماغ کس مباد

خواب پر دور اوفتاد از سایه شمشاد من

بر نفس تا چند باید چیدنم خشت ثبات