قلقل مینای دل یارب صفیر یادکیست

خامه بست از موی مجنون صنعت بهزاد من

سیلیی گر می کند باگردش رنگم طرف

صدگلستان بهله می پوشدکف استاد من

رنگهای رفته بر می گردد از فریاد من

از مقیمان تغافلخانه ناز توام

روزگاری شدکه یادم رفته است از یاد من