رنگهای رفته بر می گردد از فریاد من

سیلیی گر می کند باگردش رنگم طرف

صدگلستان بهله می پوشدکف استاد من

قلقل مینای دل یارب صفیر یادکیست

از مقیمان تغافلخانه ناز توام

روزگاری شدکه یادم رفته است از یاد من

دود شمعم فطرت آشوب دماغ کس مباد