صدگلستان بهله می پوشدکف استاد من

نقش تصویرم قبول رنگ جمعیت نداشت

خامه بست از موی مجنون صنعت بهزاد من

سیلیی گر می کند باگردش رنگم طرف

قلقل مینای دل یارب صفیر یادکیست

رنگهای رفته بر می گردد از فریاد من

از مقیمان تغافلخانه ناز توام