در فراموشی است یک خواب جهان تعبیر من

بسکه بی رویت شکفتن رفته از تخمیر من

نیست ممکن گر کشند از رنگ گل تصوبر من

از عدم افسانه عبرت به گوشم خوانده اند

برکه بندم تهمت قاتل که تا صبح جزا

خونم از افسردگی کم نیست دامنگیر من

شور لیلی در شبستان سویدایم نشاند