برکه بندم تهمت قاتل که تا صبح جزا

نیست ممکن گر کشند از رنگ گل تصوبر من

از عدم افسانه عبرت به گوشم خوانده اند

در فراموشی است یک خواب جهان تعبیر من

خونم از افسردگی کم نیست دامنگیر من

شور لیلی در شبستان سویدایم نشاند

دوده گیرید از چراغ خانه زنجیر من