دام می نالد چو زنجیر از رم نخجیر من

از خودم آخر سراغ مدعا گل کردنی ست

می دود چون مو سحر بر آستین شبگیر من

انفعال بیوفایی بر محبت آفت است

چون سحرتا دست یازم گرد جرات ریخته ست

پر تنک کرده ست نومیدی دم شمشیر من

آب می گردم چو شمع اما سیاهی زبر پاست