ناموس دلم درگره ضبط نفسهاست

عمری ست پری می چکد از چشم تر من

چون سبحه و زنار گسستن چه خیال است

بر ریشه تنیده ست هجوم ثمر من

اشک است گر از رشته برآید گهر من

آیینه تحقیق شکستم چه توان کرد

در زلف تو آشفت چو مژگان نظر من