به هر جا می روم آیینه می گردد دچار من

نگاه عبرت از هر نقش پا با سرمه می جوشد

تو هم آیینه روشن کن ز وضع خاکسار من

به صد تمثال رنگ رفته استقبال من دارد

چو شبنم یکدو دم فرصت کمین وحشتم بیدل

نی ام گوهر که خودداری تواند شد حصار من