چه سازم تا شوم از آفت نشو و نما ایمن

بهشتی رنگ می ریزد ز پرواز غبار من

پریشانی ندارد موج اگر دریا عنان گیرد

گواهی می دهد حالم که بی پرواست یار من

چو نخل شمع خصم ریشه افتاده ست تار من

تحیر رستم و بی جنبش مژگان پر افشاندم

نگاه چشم شبنم بود سامان بهار من