خط موهوم هستی نقطه ربزست از شرار من

تحیر رستم و بی جنبش مژگان پر افشاندم

نگاه چشم شبنم بود سامان بهار من

به هر کمفرصتی گرم انتخاب اعتباراتم

جنون کو تا به دوش بحر بندد قطره ام محمل

که خودداری چوگوهر بر دل من بست بار من

حیاتم هم به خود منسوب کن تا بر تو افزایم