جنون کو تا به دوش بحر بندد قطره ام محمل

نگاه چشم شبنم بود سامان بهار من

به هر کمفرصتی گرم انتخاب اعتباراتم

خط موهوم هستی نقطه ربزست از شرار من

که خودداری چوگوهر بر دل من بست بار من

حیاتم هم به خود منسوب کن تا بر تو افزایم

عدم سرمایه چون صفرم مگیر از من شمار من