به وحشت ناله آزادم از گردون چه غم دارد

دل هرکس گدازی دید گردید آبیار من

نمی دانم چه برق افتاده در بنیاد ادراکم

که داغ دل شرار کاغذی شد درکنار من

اسیر طوق قمری نیست سرو جویبار من

تحیر جوهری گل کرده ام نومید پیدایی

مگر آیینه از تمثال خود گیرد عیار من