به فتراک نفس عمری ست می لرزد شکار من

ز بس بی انفعال دور باش عبرتم دارد

نمی گرید عرق هم بر ندامتهای کار من

رهایی پر فشان و مفت جمعیت گرفتاری

نمی دانم هوس بهر چه می سوزد نفس یا رب

تو داری عالم نازی که ممکن نیست نار من

ز بس در یاد چشم او سراپا مستی ام بیدل