چو اشک بیکسان از هیچکس یاری نمی خواهم

چه بال و پر گشاید در قفس مرغ اسیر من

به چندی جانکنی موی سفیدی کرد ه ام حاصل

توان فهمید سعی کوهکن از جو ی شیر من

مگر مژگان ترگردد زمانی دستگیر من

گهر در پرده آبی که دارد چاک می گردد

به فکر پرتو خود داغ شد طبع منیر من